Март 2026 • 06:25 часот

Се разбудив една утро... и сфатив дека мојот живот заврши. Само затоа што не можев да станам од кревет без да плачам од болка во колената.

Здраво, јас сум Љубе. Имам 58 години, роден сум и живеам во Скопје, во Аеродром. Цел живот работев во фабриката „11 Октомври" – 32 години на машина, тешки работи, носење, кревање. Подигнав три деца, сега имам четири внуци.

Се сеќавам кога сè почна. Пред 4 години, една зима. Се разбудив и колената ми беа како да се полни со бетон. Не можев да ги свиткам. Се обидував да станам од кревет и викнав од болка. Жена ми се разбуди и ме праша: „Љубе, што ти е?" Јас само седев и плачев.

Од тогаш, се промени сè.

Не можев да ја дигнам најмалата внука на раце – таа плачеше, а јас се чувствував како најлошиот дедо на светот. Не можев да одам со жена ми на прошетка низ паркот кај „Градски парк" – седевме дома, јас на каучот, а таа ме гледаше со солзи во очите. Не можев да врзам чевли без да се држам за ѕид. Скали? Заборави. Јас се качував полека, чекор по чекор, како старец.

Пробав сè што ми падна на памет:

• Таблети од аптека – ми го расипуваа стомакот...
• Масти од комшијата – ништо.
• Физиотерапија – скапо и без резултат.
• Операција... докторот рече дека ризиците се големи.

Се чувствував стар. Бескорисен. Товар за семејството.

Ноќите не спиев. Се вртев, плачев тивко... Мислев: „Ова е крајот."

Една вечер, додека скролав на телефонот (болката не ми даваше да спијам), најдов нешто што ми го смени животот...

Јас на почетокот не верував... Ама кога го пробав... Првиот ден – малку олеснување. По 7 дена – одев по скали нормално. По 14 дена – играев фудбал со внуците и не чувствував ништо.

Жена ми плачеше од среќа. Внуците викаа „Дедо се врати!"